Τίτλοι τέλους (;)

"Παραμύθι χωρίς όνομα" 

Το 'Παραμύθι χωρίς όνομα', ένα από τα πιο αγαπητά έργα του Ιάκωβου Καμπανέλλη, 

είναι βασισμένο στο ομώνυμο αφήγημα της Πηνελόπης Δέλτα.

Ο μύθος του αποτελεί αλληγορία για την Ελλάδα, 

η οποία βρίσκεται καθημαγμένη από τα διάφορα πολιτικά και κοινωνικά δεινά 

και δίνει την ευκαιρία στον συγγραφέα να προσεγγίσει την νεοελληνική πραγματικότητα 

και τα προβλήματά της.

Έτσι, μέσα από την επιστράτευση για πόλεμο που ετοιμάζει η χώρα, σατιρίζει το πώς διοικείται ο τόπος και τον τρόπο που αντιδρά ο λαός. Στόχος του είναι να μιλήσει για το ψεύδος της εποχής, που κάτω από μεγάλες λέξεις, τις οποίες ονομάζει ιδανικά, κρύβεται η παρακμή της κάθε εποχής.

Οι πρωταγωνι-ΣΤ΄-ές μας!

... ΕΔΩ είναι το ταξίδι!!!

 

Μην ψάχνετε αλλού....

Αφού το ξέρετε ήδη... 

Εδώ είναι το ταξίδι!!!!

Από σήμερα αρχίζει η αντίστροφη μέτρηση....

Πάμε να γνωρίσουμε καλύτερα τον τόπο 

που σε 10,9,8,.... μέρες θα επισκεφτούμε!

ΚΛΙΚ στην εικόνα για μετάβαση στη δραστηριότητα

Καιρός σήμερα και πρόγνωση καιρού για κάθε περιοχή

"Την Πατρίδα μ΄ έχασα ..."

     "Χρειάστηκε να ωριμάσουμε, να βγούμε στη ζωή, για να μάθουμε ότι Ιστορία είναι η ίδια η ζωή...Η ιστορία μας είναι η ιστορία του παππού και της γιαγιάς, του μπαμπά και της μαμάς, των παιδιών. Ιστορία της Πατρίδας μας είναι η ιστορία των απανταχού Ελλήνων. Σύντομη ή μακρά, αφανής ή διάσημη, ξεχασμένη ή χιλιοειπωμένη κάθε ιστορία έχει τη δικής της αξία και σημασία... "

Μια εικόνα ... μια ιστορία!

Ενα ταξίδι στο χρόνο...

Μέσα από εικόνες μιας άλλης εποχής...

Αρχές του αιώνα...

Στην άλλη πλευρά του Αιγαίου...

Μικρά Ασία, Ιωνία, Πόντος...

Ένα  "σεργιάνι στον πέρα μαχαλά"

Όταν οι φωτογραφίες μας λένε την δική τους ιστορία...

"...Ξέρεις τα σπίτια πεισματώνουν εύκολα, σαν τα γυμνώσεις."

Γ. Σεφέρης "Το σπίτι κοντά στη θάλασσα"

Γράφει η Στέλλα

Γράφει ο Βασίλης

Γράφει η Στεφανία

Γράφει η Δέσποινα

Γράφει ο Τάσος

Γράφει η Κάλλη 
ΚΛΙΚ για μετάβαση στο κείμενο

Γράφει η Νικολέτα

Γράφει ο Απόστολος

Γράφει ο Αντώνης

Γράφει ο Νίκος

Γράφει η Χρυσάνθη

Γράφει ο Γιώργος

Γράφει ο Γιάννης

Γράφει ο Κώστας

Γράφει η Έφη

 Ευχαριστούμε την κ. Λένα Σαββίδου για το υλικό που μας παραχώρησε.

Ματωμένα Χώματα (Κεφάλαιο 1)

"Τα "Ματωμένα Χώματα" τα είπαν "βιβλίο της σύγχρονης Εξόδου του μικρασιατικού Ελληνισμού". Τα είπαν "σεισμική δόνηση". Μυθιστόρημα που "Τσούζει. Ζεματάει. Κάει. Τιμωρεί. Έχει ψυχή ανθρώπινη. Οργή λαού. Πόνο εθνικό". "Κάστρο σωστό λόγου, ενάντια στον καιρό, τη λησμονιά και το ψέμα". Τα "Ματωμένα Χώματα" εκδόθηκαν το 1962. Μεταφράστηκαν σε μια σειρά χώρες, Γαλλία, Σοβιετική Ένωση, Ουγγαρία, σε όλα τα Βαλκάνια κλπ. Στην Τουρκία είχαν συγκλονιστική απήχηση. "Μέσα στην επική ατμόσφαιρα του βιβλίου αυτού, που είναι ένα είδος "Πολέμου και Ειρήνης" της Ελλάδας - γράφει ο Οίκος Σάντερ - αντί να αναζωπυρώνεται το μίσος, ζωντανεύει το ανθρώπινο δράμα όλων μικρών λαών που σφαγιάζονται στο βωμό των ιμπεριαλιστικών συμφερόντων."
"Το διάβασα σε μια νύχτα - γράφει  ο πρόεδρος του Βιομηχανικού Επιμελητηρίου της Πόλης, Ερτογρούλ Σοϋσάλ - κι έχυσα δάκρυα και για τους δυο λαούς μας. Ωραίο βιβλίο, απόλυτα έντιμο σαν όλα τα μεγάλα έργα. Οι διανοούμενοί μας το υποδέχτηκαν με αληθινό ενθουσιασμό". 

ΚΛΙΚ

 
Ο Κιρκιντζές βρίσκεται στα δυτικά παράλια της Μικράς Ασίας, σε πλαγιά του βουνού Ovacık Dağ, κοντά στην αρχαία Έφεσο. Είναι άγνωστο πότε ακριβώς ιδρύθηκε, πάντως το χωριό υπήρχε ήδη κατά το 18ο αιώνα. Στα τέλη του 19ου αιώνα στον Κιρκιντζέ κατοικούσαν χριστιανοί ορθόδοξοι και λίγοι μουσουλμάνοι. Οι περισσότεροι κάτοικοι ήταν ντόπιοι και ασχολούνταν με τη γεωργία.

ΚΛΙΚ για μετάβαση στη σελίδα του ΙΜΕ (Φωτοθήκη)

Βαλκανικός Πόλεμος(1912)

Μετά τη προηγηθείσα συμμαχία των Βαλκανικών κρατών, (Σερβία, Μαυροβούνιο, Ελλάδα, και Βουλγαρία), στις 30 Σεπτεμβρίου του 1912 οι βαλκανικές αυτές χώρες έστειλαν συλλογικά τελεσίγραφο στην Τουρκία με το οποίο ζητούσαν την διασφάλιση της αυτονομίας των εθνικών μειονοτήτων τους, που ζούσαν στο έδαφός της. Η Τουρκία όπως ήταν φυσικό απέρριψε το τελεσίγραφο αυτό

Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος(1914)

Ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, επίσης γνωστός ως ο Μεγάλος Πόλεμος , όπως λεγόταν πριν το ξέσπασμα του Δεύτερου Πολέμου, ήταν μια γενικευμένη σύγκρουση των Ευρωπαϊκών Δυνάμεων που διήρκεσε από τον Αύγουστο του 1914 ως τις 11 Νοεμβρίου 1918. Στην ουσία αν και ήταν μία μεγάλη ενδοευρωπαϊκή διένεξη με τα κύρια μέτωπα στη Γηραιά Ήπειρο, η επέκτασή της ωστόσο και στη περιφέρεια, με ενεργό συμμετοχή αποικιακών στρατευμάτων με την εμπλοκή ακόμα και αμερικανικών προσέδωσαν τελικά την έννοια του παγκόσμιου.

Στέλλα  

  ΠΕΡΙΛΗΨΗ 1ου  ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ  

(Έφη)

Ο Μανώλης είναι ένα παιδί που μένει στον Κιρκιτζέ της Τουρκίας.Η μητέρα του γέννησε 14 παιδία αλλά τα 7 πέθαναν στη γέννα.Τα παιδιά που επέζησαν είναι η Σοφία που ήταν η μεγαλύτερη, ο Πανάγος,ο Γιώργης,ο Κώστας,ο Σταμάτης,ο Μιχάλης και ο Μανώλης.Ο πατέρας του δεν του φερόταν καλά και συνέχεια τον έδερνε ενώ η μητέρα του τον υποστήριζε σε κάθε του κίνηση.Από τα αδέλφια ξεχώριζε τον Γιώργη γιατί πάντα συμφωνούσε μαζί του.Οι βασικές ασχολίες των κατοίκων του Κιρκιτζέ ήταν αγρότες, βοσκοί, είχαν καφενεία, κτηνοτρόφοι, έμποροι, ψαράδες και πλανόδιοι πωλητές. Οι γυναίκες έκαναν τις δουλειές του σπιτιού. Αυτές διαχειρίζονταν τα χρήματα και ήταν ίσες με τους άνδρες. Οι Τούρκοι είχαν φιλικές σχέσεις με τους Έλληνες. Όταν αυτοί κατέβαιναν στην αγορά, στον Κιρκιτζέ οι Έλληνες τους υποδέχονταν με χαρά. Τους φιλοξενούσαν στα σπίτια τους και μίλαγαν ο ένας με τον άλλο.

    (Τάσος)   
 

  Στο πρώτο κεφάλαιο περιγράφεται η ζωή του Μανώλη Αξιώτη,ο οποίος περνάει φτωχικά χρόνια την εποχή της Μικρασιατικής Καταστροφής. Έχει έναν πατέρα εργατικό όμως σκληρό και μία μητέρα τρυφερή που συνήθως μαλώνει με τον άντρα της για διάφορα θέματα. Ο Μανώλης έχει εφτά αδέλφια από τα οποία ξεχωρίζει το Γιωργή και τη Σοφία. Η  οικογένεια αυτή ζει ψηλά στο βουνό στο χωριό Κιρκιντζέ της Μικράς Ασίας. Είναι ένα χωρίο με συμπαθητικούς κατοίκους. Το τραγούδι είναι η παρηγοριά τους. Το χωρίο αυτό είναι κοντά στην Έφεσο και δεν έχει Τούρκους. Οι κάτοικοι του Κιρκιντζέ έχουν καλές σχέσεις με τους Τούρκους με τους οποίους κάνουν εμπόρια και συναλλαγές.

(Στεφανία)

Τα  παιδιά της πολύτεκνης  οικογένειας  ήταν αρκετά στερημένα από υλικά αγαθά , αλλά και την αγάπη του πατέρα. Ο πατέρας τους ήταν αρκετά αυστηρός αλλά και εργατικός. Η μητέρα τους ήταν υπομονετική  και δεν τολμούσε να πει κουβέντα . Τα μεγαλύτερα αδέλφια δούλευαν σκληρά στα χωράφια, βοηθούσαν τον πατέρα ενώ η αδελφή τους βοηθούσε στο σπίτι.

  Το  χωριό που ζούσαν ήταν εύφορο και οι άνθρωποι ήταν χαρούμενοι. Έπαιρναν μέρος σε πανηγύρια , διασκέδαζαν  και  βοηθούσαν ο ένας τον άλλο . Ο δάσκαλος  του χωριού ήταν αρκετά μορφωμένος , μιλούσε αρχαία και προκαλούσε  ενδιαφέρον στους ανθρώπους. Γύρω από το χωριό  υπήρχαν Τούρκοι , ήταν  φιλικοί με τους κατοίκους του  χωριού και καθημερινά πουλούσαν και αγόραζαν προϊόντα στην αγορά.

 

Διδώ Σωτηρίου

…Ένα μικρό κοριτσάκι ξεκινάει από τ’ ανώμαλα καλντερίμια μιας επαρχιακής πόλης της Μικρασίας, που λέγεται Αϊντίνι. Το μελαχρινό πρόσωπο του με τα μαύρα μάτια, το πλαισιώνουν ολόξανθες μπούκλες που πέφτουν, καλαίσθητα, κάτω από ένα ροζ, ανάλαφρο καπελάκι, χαρωπό σύμβολο μιας ρόδινης, ξέ­νοιαστης ζωής. Εκείνες οι παιδιάστικες μπουκλίτσες, που ήταν απαλές σα μετάξι κι έλαμπαν σαν το χρυσάφι στον ήλιο, έδιναν στο χλωμό κοριτσίστικο προσωπάκι μια παράξενη χάρη, μια υπό­σχεση, μια ελπίδα...

 Η εκπομπή "ΜΟΝΟΓΡΑΜΜΑ" αναφέρεται στη ζωή και στο συγγραφικό έργο της ΔΙΔΩΣ ΣΩΤΗΡΙΟΥ. Η πεζογράφος μιλά για τις επιρροές που άσκησε στο έργο της η ζωή της στη Μικρά Ασία, για τα γεγονότα του 1922 και τη Μικρασιατική Καταστροφή, για τις σχέσεις μεταξύ Ελλήνων και Τούρκων και την εγκατάστασή της στην Αθήνα.

 "Εγώ γεννήθηκα στο Αϊντίνι της Μικράς Ασίας, κοντά στο Μαίαντρο, όπου και η λάσπη του ήτανε χρυσάφι, κι έκανε τα σπαρτά τρία μπόγια, έτσι που καβάλα στα ζώα οι άνθρωποι δεν φαινότανε κι έκανε και τα δέντρα να δίνουν γλυκό, κρουστό καρπό".

Με αυτά τα λόγια είχε περιγράψει τη γενέτειρά της η Διδώ Σωτηρίου...

Στέλλα

ΚΛΙΚ

 Κάλλη - Στεφανία

ΚΛΙΚ

Τάσος 

ΚΛΙΚ

Απόστολος - Κώστας

ΚΛΙΚ

Δέσποινα

ΚΛΙΚ

"Ματωμένα Χώματα"

Το συγκεκριμένο επεισόδιο της σειράς εκπομπών, είναι αφιερωμένο

 στην Μικρασιάτισσα ΦΙΛΙΩ ΧΑΪΔΕΜΕΝΟΥ.

 Η   «γιαγιά Φιλιώ» των 102 ετών, μιλά με νοσταλγία για τη Μικρά Ασία, τα χρόνια της παιδικής και εφηβικής της ηλικίας στα Βουρλά, για την οικογένειά της και την καθημερινή τους ζωή στη Μικρά Ασία. Αφηγείται με λεπτομέρεια την άφιξη του ελληνικού στρατού στη Σμύρνη τον Μάϊο του 1919 και τη λαμπρή υποδοχή των Μικρασιατών. Με συγκίνηση θυμάται τα γεγονότα μετά την υποχώρηση του ελληνικού στρατού, όπως τα έζησε η ίδια και η οικογένειά της στα Βουρλά, περιγράφει τις τουρκικές σφαγές και τον εκτοπισμό της οικογένειάς της, την φυγή από τη Σμύρνη, την άφιξή της στον Πειραιά. Τέλος, κάνει λόγο για τον αγώνα της για τη διάσωση της μικρασιάτικης μνήμης και για τη δημιουργία μνημείου στην Αθήνα προς τιμήν των Μικρασιατών, και αφηγείται την επιστροφή της-στα 96 της χρόνια-στα Βουρλά, για να φέρει πέτρα και χώμα από την πατρίδα της, που τοποθέτησε στην κρύπτη του μνημείου. 

Η συγκινητική της μαρτυρία και η αφήγηση πλαισιώνονται

 από πλούσιο αρχειακό οπτικοακουστικό υλικό.